GEM

Lieve mensjes,


Het is maandag, dé dag om even lekker rustig te bekijken wat je nog allemaal gaat doen in het weekend. Even relaxed zitten en alles van het afgelopen weekend proberen te herinneren. Dé dag om te genieten van heerlijke muziek.

De lezers die me op Twitter volgen of op Facebook hebben, weten misschien wel wat het bandje van vandaag is, ik ben er namelijk afgelopen vrijdag naartoe geweest.

Vandaag on display..

GEM!

Zoals ik al zei, ik heb ze afgelopen weekend op zien treden, in Merleyn (Nijmegen). Ik stond vooraan, maar dat was niet dichtbij genoeg. De zanger, Maurits, stond heerlijk te dansen en de rest van de band had een heerlijke groove te pakken. Een band die geniet van haar optreden is hartstikke leuk om te zien; de sfeer komt veel beter over dan bij een gig waar de band er eigenlijk geen zin in heeft. Niemand in de zaal stond stil,   iedereen was dromerig op de beat aan het dansen en mee aan het zingen. GEM is geen pogo-band, hun nummers zijn veelal rustig en dromerig. De sensatie, hemels. Genieten op een heel nieuw niveau.

Deze leuke indieband heeft al best wat meegemaakt, na hun ontstaan in 2003 hebben ze al snel bekendheid opgedaan; in het zelfde jaar mochten ze namelijk al in het voorprogramma van The Libertines spelen. Een jaar later speelden ze al op Noorderslag en hadden ze hun eerste album, Tell Me What's New, opgenomen en uitgebracht. 

Hierna heeft de band een dipje gehad, er is twee jaar niets uitgebracht, het succes leek op te zijn en de band begon uit elkaar te vallen, GEM verloor de helft van haar bandleden. De drummer en één gitarist. Maurits is een vechter, hoewel het door zijn hoofd heeft gespookt, stopte hij niet met de band. Het gebrek aan succes zou volgens Maurits ook een rol hebben gespeeld, zo zei hij: “Als ze er een hypotheek van hadden kunnen betalen dan waren ze denk ik wel gebleven. Niets ten nadele van hen, maar in Nederland hebben muzikanten sowieso snel de neiging om ergens mee te stoppen."

Na regen komt zonneschijn, er is inmiddels een nieuwe gitarist en een nieuwe drummer- én wat voor een! Gewoon even niemand minder dan Bram Hakkens, drummer van onder andere Dazzled Kid en Kyteman.

Je raad het al, dat zit weer helemaal goed! Hun nieuwe album, Hunters Go Hungry, is dan ook een prachtalbum, zo'n heerlijk stukje muziek, dat iedereen kan waarderen.

Genieten van je maandag. Je dacht dat het niet mogelijk was, maar dat is het zeker wel; hier is.. GEM!

Nicolas Jaar

Peek-a-boo!

Het is vrijdag, het is weer weekend, mijn favoriete tijd van het jaar!
Vrijwel iedereen gaat uit op een vrijdag en daar hoort natuurlijk muziek bij; wat is een avondje stappen zonder goede muziek?

Jullie vroegen mij of er misschien een Electro-artiest on display kon komen, natuurlijk kan dat! 

Ben je al klaar voor je weekend? Ik hoop het, want hij begint nu!

Ladies and gentlemen..

Nicolas Jaar!

Met de naam Nicolas Jaar had je misschien verwacht dat het een Nederlandse artiest was, maar dat is niet zo; hij is namelijk Amerikaans/Chileens. Nico is geboren in 1990- Waarom is dat interessant? Nou, hij is pas 21 en hij reist al de hele wereld over! Dat is eens wat anders dan een David Guetta die er dertig jaar over doet om door te breken, of niet?

Zijn muziek is zó eigen, je hoort duidelijk invloeden van muziek uit de Chileense cultuur terug; Chileense muziek lijkt een beetje op Spaanse muziek, dat is misschien een beter indicatie. Nicolas weet ook hoe hij een bass moet gebruiken, niet om een BPM van over ninethousand te halen, maar om de groove van de muziek te vormen. De melodieën zijn met gevoel voor dynamiek aangebracht, je merkt gewoon dat je weet wat hij doet- het lijkt dan ook meer op een elektronisch ensemble van een band, dan op de echte echte electro zoals we hem vandaag de dag kennen. De sound heeft zelfs een jazzy gevoel, zo hoor ik bijvoorbeeld geen saxofoon terug, maar voel ik hem wel- Het alles zorgt voor een rare mix tussen dansen en huilen. Prachtig! 

Anders bekeken, hij wil niet per definitie muziek maken voor DJ's, maar ook voor mensen die niet naar electro luisteren. Hij wil je vangen in zijn emotie. Dat lukt hem aardig goed, want hij heeft mij er als fan bij.

Electro met gevoel, een ritmische melancholie. Hier is.. Nicolas Jaar!

Noah and the Whale

Goedenavond,

Jullie kennen ze misschien al wel, aangezien ze al op Lowlands '11 te vinden waren- ik vind gewoon dat ze niet genoeg erkenning krijgen. Daarnaast is folkpop de nieuwe sex en deze band heeft dat zeker door. 

Deze post is ook een beetje persoonlijk, het nummer Give It All Back heeft namelijk een hoge emotionele waarde voor me; voor mij is het een muzikale vertaling van hoe ik en Jorick in het leven staan. Tegen de mainstream in durven zwemmen. Niet om aandacht te krijgen, maar om onszelf te zijn.

Snel over op de orde van de dag, anders word ik nog emotioneel. 

De band van vandaag is..

Noah and the Whale!

Een band met een verhaal achter hun naam; het is namelijk een samenstelling van hun favoriete film, The Squid and the Whale, en de naam van de regisseur, Noah Baumbach. Ik vind het altijd leuk als een band iets te vertellen heeft als er naar het ontstaan van de naam gevraagd wordt, máár uiteindelijk draait het toch om de muziek. 

Noah and the Whale is een Engelse indiefolk/folkpop band, opgericht in Twickenham (een wijk in zuid-west London) en bracht in 2008 haar eerste album uit: Peaceful, the World Lays Me Down. Een album dat het tot de vijfde plek in de UK Album Chart schopte en veel positieve recensies heeft gekregen. Hun tweede album, First Days of Spring, is anders; de band had aanvankelijk een zanger én een zangeres, totdat Laura Marling, de zangeres, besloot de band te verlaten om aan haar solo-carrière te werken. Het is niet leuk om een bandlid te verliezen, maar het heeft de band geprikkeld om van hun originele sound af te stappen. Kortom, de sound die Noah vandaag de dag heeft is er uit voort gekomen.

Wat me heel erg opvalt is het belang van de lengte die de nummers hebben; je merkt dat vooral de drie-minuten-liedjes het goed doen, het is een band die het niet moet hebben van de solo's. Niet dat de solo's slecht zijn, zeker niet; er zit vaak een prachtige opbouw in.Toch draait de band op de prachtige melodieën, die je zeker na zal blijven neuriën, samen met de romantische, emotionele teksten over gevoelige liefdesverhalen.

Single, gehuwd, kapot van liefdes verdriet- het maakt niet uit, iedereen kan zich met deze prachtmuziek verbinden. Hier is.. Noah and the Whale!

Broken Bells

Hallo indierackas,

Een vriendin van me, Renée Thierij (verantwoordelijk voor mijn post over Ratatat) , kwam heel enthousiast naar me toe met dit bandje, ze dacht dat het misschien wel leuk was voor mijn blog. Ik vond het geweldig dat er mensen naar me toe komen met nieuwe bandjes, dus ik zette meteen een Spotify playlist van ze op. Wauw!

Het eerste wat me op viel was de geweldige albumcover, het heeft iets unieks. Ik kan niet uitleggen wát dat precies is, maar ik vind het geweldig.

Lampion of geen lampion, ze staan on display..

Broken Bells!

Neem een indie-gitarist en een kick-ass producer, stop ze samen in een band en roer het twee minuten goed door. Veel meer is er niet nodig om een geweldig two-man-band neer te zetten. Dat dachten producer Danger Mouse (Gorillaz, The Black Keys, Jack White) en James Mercer (The Shins) ook. De twee ontmoetten elkaar in 2004 op het Roskilde Festival in Denemarken, waar ze erachter kwamen dat ze fans van elkaars werk zijn. Het heeft daarna nog vier jaar geduurd voordat Broken Bells was ontstaan.

Hoewel ze al vanaf 2008 in het geheim in Danger's studio op aan het nemen waren, is het project pas eind 2009 bekend gemaakt. In Februari 2010 trad de band voor het eerst op, aangevuld door Nate Walcott, Nik Freitas, Jonathan Hischke en Dan Elkan wordt de tour-band gevormd.

De muziek is het beste te beschrijven melodieus, maar toch experimenteel. Dit hoor je al meteen terug bij de intro van het eerste nummer op het album, The High Road, welke ook als single uit is gebracht. Het nummer geeft heel erg de sfeer van het album weer; een beetje dromerig, iets unieks en iets heel eigen. Je hóórt gewoon de gitarist's indie-mentaliteit en Mouse's laid-back persoonlijkheid terug in de muziek, iets wat ik nog nooit zó erg heb teruggehoord. Luister het maar, je begrijpt wat ik bedoel.

Muziek met persoonlijkheid, hier is.. Broken Bells!

Lucy Rose

G'day, mates!

Lang leve vrije dagen, ik heb eindelijk weer genoeg tijd om te bloggen, jullie kunnen dus zeker een paar leuke posts verwachten de komende tijd!

Ik vond dat het eens tijd was voor wat vrouwelijk schoon, maar ja- schoonheid vergaat. Goede muziek gelukkig niet.

Vandaag on display- een ginger met verdomde veel soul, een vrouw waar we nog veel van gaan horen..

Lucy Rose!

Deze Britse schoonheid (én singer/songwriter) is geboren in het Engelse Warwickshire, misschien beter bekend als de geboorteplaats van William Shakespeare. Het zal wel met de plaats te maken hebben, want ze zijn alle twee verschrikkelijk poëtisch. 

Lucy heeft al eens de vrouwelijke vocalen verzorgd voor de Bombay Bicycle Club albums Flaws en A Different Kind of Fix. Op achttien jarige leeftijd verhuisde ze naar London, waar ze met verschillende muzikanten begon te experimenteren en op te treden, via-via kwam ze hierdoor in contact met de frontman van Bombay Bicycle Club, Jack Steadman. Van het een kwam het ander en Lucy werd gevraagd te zingen op twee van hun albums, die ik al eerder genoemd had. 

Alhoewel Lucy vaak met een band speelt, is Björn Âgren haar enige constante bandlid, de anderen worden eens in de zoveel tijd vervangen. 

Mevrouw Rose heeft pas nog een derde single opgenomen, het is nog onbekend welk nummer het is geworden. Haar andere twee singles zijn wél al uit: Middle of the Bed en Scar. Jack Steadman verzorgt hiervan de achtergrondzang, dat is zijn manier om haar te bedanken voor haar hulp op zijn albums.

Haar betoverende stem die vooral rauw klinkt, maar toch verrassend zuiver kan zijn, gecombineerd met prachtige, poëtische teksten, een vleugje humor en folkpop instrumentals zorgen voor een heel eigen, heerlijk stukje muziek. Ik ben er al helemaal weg van, nu jullie nog! Hier is.. Lucy Rose!

 Lucy Rose by Black Book Management 

Heb je nog niet genoeg gelezen na deze lange post?
http://citylifers.co.uk/lucy-rose-melodica-melody-and-me-bombay-bicycle-club-live-review/

http://www.clashmusic.com/feature/ones-to-watch-lucy-rose

http://www.meplusonemusic.co.uk/reviews/lucy-rose-%E2%80%93-middle-of-the-bed-single-review

Ratatat

Hallo lieve mensheid,

Deze post is voor alle lezers die Delicate Steve helemaal geweldig vinden; het doet er namelijk best wel aan denken.

Ken je Delicate Steve nog niet, dan raad ik je aan die post ook eens te bekijken- ik ga namelijk wat vergelijkingen maken tussen de twee bandjes.

Genoeg gezever, het is tijd om over te gaan tot de orde van de dag. Vandaag on display..

Ratatat!

Ratatat is een duo uit NYC dat elektronische muziek maakt- en dan doel ik niet op de gemiddelde elektronische muziek waarbij er zo veel mogelijk piepjes en laser-soundeffects in een nummer gepompt worden; dan doel ik op een creatief, inspirerend genre. Een genre dat misschien het beste te beschrijven is als  Dance Punk of Electronic Rock. 

Het tweetal bestaat uit Evan Mast (bass en synth) en Mike Strout (gitaar). Evan is een redelijk minimalistische muzikant; hij inspireert veel van zijn beats op everyday soundsamples. Mike is precies het tegenovergestelde, hij houd van frisse, atmosferische gitaarpartijen. Deze uiteenlopende speelstijlen samen, zorgen voor de kracht van Ratatat- een dansbare beat met een gitaarpartij die zo heerlijk is, dat je er van op je onderlip bijt. 

De muziek doet me denken aan een dikkere, vollere versie van Delicate Steve's. Het is iets kinderlijker, bij Delicate Steve hoor je complexere riffjes, Ratatat is iets simplistischer, zoals ik al eerder noemde. De twee bandjes delen een prachtige atmosfeer; geen ruis, pure sereniteit. Prachtig!

Ik kan eigenlijk nog wel twintig andere verschillen en vergelijkingen geven, maar jullie komen hier voor de muziek, dat krijgen jullie dus ook! Hier is.. Ratatat!

Leuk hè, lezen?

http://www.kindamuzik.net/recensie/ratatat/lp3

http://www.muziek.nl/page/artiestendetail/69644/Ratatat/recensie/nl/14105/RATATAT%20-%20LP3

http://3voor12.vpro.nl/artiesten/artiest/43560572

All on Black

Hallo dames,

Het is al WEER een tijdje geweest dat ik tijd heb gehad om te bloggen, het komt vast door alle mist. Enfin, het bandje van vandaag gaf een sound die ik niet verwachtte; zien jullie dat verschrikkelijk knappe meisje op de voorkant van het album? Ja, die zien jullie.. Ze zit niet in de band, het verbaasde me in eerste instantie dus ook een beetje dat de vocals door een man werden verzorgt.

Voor de verandering is er weer eens een bandje van de 3VOOR12 Luisterpaal on display.

All on Black!

Een veelbelovende rockband van Nederlandse bodem, tijden geleden dat ik er eentje in dit genre gehoord heb. Het veelbelovende komt misschien door de het oude geluid, waarin de oude punkroots terug te vinden zijn- Hoewel de kracht van de band toch echt in het frisse, energieke gitaarspel zit, gecombineerd met de strakke ritmes en melodieuze vocals.

Prak dat samen en je krijgt een band die doet denken aan Jimmy Eat World, The Gaslight Anthem, Interpol- en zelfs nog wel wat weg heeft van de Foo Fighters. Kortom: Een harde, good ol' fashioned rockband.

Met een kleine 100 gigs in de zak en het eerste full-length album, "Weightless", in de schappen, is All on Black klaar voor haar eerste grote, Europese tour, waarmee ze de harten van nóg meer rock-fans willen veroveren. Na de geslaagde release van hun album zit dat wel snor!

Hier is.. All on Black!

ATTENTION, RECENCION.
http://www.allonblack.nl/review

http://www.musicfrom.nl/magazine/recensies/25866/all-on-black-we-are-the-unfaithful.html

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/42851115

Kill 'em Mister

Hey daar.

Het is al weer een paar dagen geleden dat ik tijd had om te bloggen. Druk-druk-druk. Niet gevreesd, de band van vandaag zal het weer allemaal goed maken.

Het is wéér een bandje van de popronde, wat een geweldig festival is het eigenlijk.

Vandaag on display..

Kill 'em Mister!

Door het nummer "Female Killer Robot" is de band bekend geworden in de Nederlandse muziekindustrie. Eén jaar later stonden ze al op de popronde, een snel-groeiende band, dus. Dat mag ook wel, als je Mathias Janmaat als gitarist hebt. (Zegt die naam je niks? Mathias is de gitarist van onder andere Dazzled Kid.)

Kill 'em Mister wordt ook nog eens versterkt door Joost de Glopper en Richard van Rooijen. Ze zijn net "Them Crooked Vultures", ze nemen gewoon een hoop goede muzikanten en gaan muziek maken, dat kan gewoon niet mis gaan.

De muziek is heerlijk om op stuk te gaan, springen, stuiteren, crowdsurfen, noem het maar op- ze vinden het ook geweldig als de zaal helemaal los gaat! Ze genieten van hun optreden, dat maakt het al meteen leuk voor de zaal; als een muzikant/band geniet van zijn/haar gig, is de sfeer zó. veel. beter.

Ik ga jullie vandaag lekker maken met maar één nummer, maar alsjeblieft.. ga naar een show, mij krijg je zeker mee! 

Hier is.. Kill 'em Mister!

 Kill 'em Mister - Female Killer Robot by Kill 'em Mister 

En natuurlijk nog wat killing recensies:

http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/44990475

http://www.haarlemmarketing.nl/uitagenda/muziek/popronde_afterparty_kill_em_mister_d.html?page=6

http://www.dichtbij.nl/deventer-salland/uitgaan/artikel/2281833/hollandse-nieuwe-kill-em-mister-van-romantische-escapade-tot-serieus-studioproject.aspx

The Dirty Denims

Ja, jij! Hey!

Het is vandaag een speciale datum, volgens veel mensen. I couldn't care less, eigenlijk, maar goed. Hoe dan ook is het voor mij genoeg reden voor een feestje. En wat is er op een feestje nou lekkerder dan pakkende, vieze, cheap-ass rock-'n-roll?

De band van vandaag is, net zoals de vorige, een band van de PopRonde in Venlo. Ze waren al genoemd in De Vijf en nu worden ze nog meer in het licht gezet!

Today, this day, friday, elf novemberay, on display..

The Dirty Denims!

Good old-fashioned rock-'n-roll met een hoog mee-schreeuw gehalte, door teksten zoals "Hit me with your best shot!" en "Hey baby, I know you wanna. Baby, baby, we could ride tonight.". Vaak ook nog eens gevolgd door een gitaarsolo waar je u tegen zegt. De Double D's hebben een heerlijke band-setup; twee jongens en twee chicks- en niet zomaar de gemiddelde schoolmeisjes, moordwijven met een grote bek, zoals we ze graag zien in deze scene.

The Dirty Denims is een bandje waarvan je waarschijnlijk niet verwacht dat ze akoestische versies hebben, toen ik het zag had ik er in eerste instantie mijn twijfels bij, maar die waren me snel al weer ontnomen; ook unplugged weet de band het nummer om te toveren tot een prachtig nummer, waar de warmte van de akoestische gitaar heel goed tot zijn recht komt. Samengevat zijn de Denims een muzikaal verantwoord bandje dat heerlijke muziek maakt, je kan er op springen, je kan er op zingen, je kan er alles mee!

Maak je borst maar nat en je broek maar vies, want hier zijn.. The Dirty Denims!

Rock-'n-recensies:
http://3voor12.vpro.nl/artiesten/artiest/42792146
http://www.livexs.nl/2010/15541/cd-recensies/the-dirty-denims-going-out/
http://rock-metal-punk.org/zine/review.php?id=338

Los Jalapeños

¡Ai Caramba!


Na Boots Electric is het wel weer eens tijd voor een serieuzer bandje, en wat voor een!
Ik leerde ze kennen op de Popronde in Venlo, waar ik rond liep met een noteblock, als een échte schrijver. "Ja!" was de enige aantekening die ik had gemaakt. Ik wou niet schrijven, ik wou springen!

Hoy en la pantalla.. (Vandaag on display..)

Los Jalapeños!

Hard, ruig, vies, power, noem het maar op, Los Jalapeños heeft het allemaal. Ze zijn dan ook niet voor niets de beste Garage/Blues/Rock-'n-Roll band die ik in tijden gehoord heb; de drums zijn strak, de baslijntjes zijn punchy, de gitaar is rauw én scherp. Niet alleen de combinatie van sounds is geweldig, de melodie is ook nog eens héérlijk upbeat. Echt, om je vingers bij af te likken; je kan er gewoonweg niet stil van blijven zitten.

Het verbaasd me dat deze band nog zo onbekend is, het Haagse drietal maakt gewoon muziek naar mijn hart. Nadat ik ze heb horen spelen wou ik niks anders dan ze booken voor Asterpop. Ik heb ook meteen contact met ze gelegd. Ik ga alles in mijn macht doen om ze gebooked te krijgen- niet alleen voor het optreden, maar ook zodat mijn voorspelling uit komt: "Los Jalapeños is dé festivalmuziek van volgend jaar.".

Dit keer zijn het geen clips, omdat die er helaas nog niet zijn. Maakt niet uit, luister maar gewoon. Hier is.. Los Jalapeños!

 Los Jalapeños by MusicOnDisplay

Boots Electric

Yeehaw!

Een pornosnor, rockstarposes, gekke dansjes en net zo'n gekke pakjes, dat is wat je van deze hyperactieve, bijtende hond van de rock-'n-roll kan verwachten.

Jesse Hughes, misschien beter bekend als frontman van de Eagles of Death Metal, waar hij zich al een imago heeft aangemeten die net zo uniek als gestoord is. Een artiest die je het best met een snufje zout mag nemen, dus.
Vandaag on display..
(Én te zien in "De 5 ...", de blog van een vriend- die zeker het lezen waard is!)

Boots Electric!

Jesse Hughes is een man met veel bijnamen; The Devil, Fabulous Weapon en Boots Electric zijn hier enkelen van. Boots is het pseudoniem waar hij zijn eerste soloproject mee gestart is. Een solocarrière waar we nota bene elektronische muziek van mochten verwachten. "Jesse en elektronische muziek?" Er verscheen spontaan een lach op mijn gezicht. De eerste single van het album, waar Brody Dalle (Bekend van Spinnerette en The Distillers) de vocals verzorgt, legt de toon van het album. Disco à-la-Hughes, met veel synths en een drumcomputer. De eerste indruk was me een beetje te elektronisch, niet wat je verwacht van de Eagles of Death Metal frontman, in ieder geval. Gelukkig blijft de onvervalste rock-'n-roll over het hele album goed terug te horen, en dat hebben we graag!

Let ook eens op de clips, de clips zijn geweldig, je gaat zeker weten stuk van het lachen. Jesse zal vast en zeker jullie maandag weer goed maken, neem hem niet te serieus en je geniet er van- Hier is.. Boots Electric!

Hier nog wat electrifying recensies:

http://www.festivalinfo.nl/recensie/4886/Honkey_Kong/Boots_Electric/

http://3voor12.vpro.nl/artiesten/artiest/45133758

http://www.metacritic.com/music/honkey-kong

Spectrals

Well, good day there!

Heckmondwike, een klein plaatsje in Engeland dat jullie waarschijnlijk niet kennen. Niet getreurd, de meeste Britten kennen het niet eens, toch komt de muzikant van vandaag er vandaan.

De vriendelijke ginger waar ik het over heb is Louis Oliver Jones. Samen met zijn drummende broer, Will Jones, laat hij ons een redelijk Amerikaanse doo-wop/garage horen.

Het was al te horen bij de 3VOOR12 Luisterpaal, nu is hij on display..

Spectrals!

Je kan aan Louis' accent meteen al horen dat hij uit het noorden van Engeland komt- als hij iets meer gruis in zijn stem had, zou hij zo door kunnen gaan voor Alex Turner, de zanger van onder andere de Arctic Monkeys. Spectrals is toevallig ook te beschrijven met één van Turner's bands, The Last Shadow Puppets. Spectrals kun je namelijk het beste zien als de band die The Last Shadow Puppets zou zijn geweest als ze meer door The Shangri-las waren beïnvloed; Spectrals heeft een iets rustiger en dikker geluid, het klinkt net iets minder country-side dan de Puppets.

De Britten waren al op tournee voordat hun eerste album, Bad Penny, uit kwam- het album is ondertussen wel in de schappen te vinden en binnenkort te koop als digitale download, als ik de site van de platenmaatschappij mag geloven- ze spelen binnenkort in Amsterdam, bij het London Calling-evenement. Als je er bij wil zijn moet je snel zijn, want de kaarten zijn bijna uitverkocht!

Niet de makkelijkste band om te beschrijven, maar ik weet zeker dat jullie me begrijpen als je het hoort- Hier is.. Spectrals!

Wil je een breder spectrum van Spectrals?
http://pitchfork.com/artists/28204-spectrals/

http://www.bbc.co.uk/music/reviews/dcm5

http://www.nme.com/reviews/spectrals/12377

Youth Lagoon

¡Hola compadres!

Uit mijn poll op Facebook werd het al tot de ideale vakantiebestemming gekozen, en niets is minder waar, want Youth Lagoon neemt je mee op een dromerige, rustgevende reis, vol pieken en dalen.

Hij heeft pas zijn eerste grote tour door Amerika afgerond en zijn debuutalbum The Year of Hibernation ligt al in de winkel, maar voor het eerst in zijn leven is hij on display in mijn blog..

Youth Lagoon!

De 22 jaar oude Trevor Powers is het brein achter Youth Lagoon, het is in eerste instantie ook een soloproject. Hij wou delen wat hij op zijn hart had, hij besloot zijn dream pop-versies van zijn dagboek te maken- je zult wel begrijpen dat er veel emotie in zijn muziek terug te vinden is. Dat merk je maar al te goed; zo heeft hij het nummer 17 waarin de tekst "Don't stop imagining- the day that you do, is the day that you die." een grote rol speelt- als je er naar luistert, en ik bedoel niet horen, ik bedoel écht luisteren, voel je Trevor's emotie toen hij het schreef. 

Youth Lagoon is nog jong, maar zijn begrip van melodie is zijn tijd al ver vooruit; de nummers zijn zo tijd- en moeiteloos geschreven, alsof ze altijd al hebben bestaan. Tegelijkertijd draagt het een verfrissende en opwindende nieuwheid met zich mee.

Ga er voor zitten en laat je dragen door deze heerlijke muziek, hier is.. Youth Lagoon!

Als je nog niet in hogere sferen bent van Youth Lagoon:
http://kickingthehabit.nl/2011-08-01/hear-hear-youth-lagoon

http://pitchfork.com/forkcast/15744-july/

http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/45226658#luisterpaal.45226658

The Asteroids Galaxy Tour

"12 Points go to Denmark!" - Vrijwel ieder Euro Songfestival.

Veel van jullie zullen ze al kennen, want ze zijn redelijk groot- naar mijn mening nog niet te groot voor mijn blogje, maar dat is een gevoelskwestie.  

Vandaag hebben we een Deens zestal on display, een bandje bekend van het nummer Around the Bend, welke gebruikt werd in een reclame voor Apple's iPod. The Golden Age is een ander nummer wat bijgedragen heeft aan hun bekendheid, deze werd namelijk in 2010 voor een Heinekenreclame gebruikt.

Ik heb het natuurlijk over..

The Asteroids Galaxy Tour!

De band heeft haar doorbraak te danken aan het neusje van de muziekindustrie, Amy Winehouse. Zij hoorde een demo van de band en was meteen verkocht en vroeg of ze in haar voorprogramma wilde spelen in Copenhagen- wat hun eerste goede live optreden was. Niet lang daarna was Around the Bend te horen in de Apple-reclame, waar ik het al eerder over had, dit bleek een groot succes; de single heeft namelijk voor wereldwijde bekendheid gezorgd en is nog steeds hun nummer 1 hit. 

De muziek is heel eigen, het Deense accent in de stem, de synthesizer die als een soort ticky-tacky lasereffect wordt gebruikt, de melodieën zijn zo aanstekelijk dat je denkt dat je het al een keer gehoord hebt, de trompet en saxofoon voegen hier nog eens de alles-overlappende soul aan toe.- het zorgt allemaal voor een perfecte samensmelting van classy en modern. De naam van de groep klinkt zelfs als een kosmische variant op de soul uit de sixties.

Ga rustig zitten luisteren of ga wild met je armen in het rond slaan en in het rond springen- het maakt allemaal niet uit; hier is The Asteroids Galaxy Tour!

Lees je graag recensies, dan heb ik iets voor je!
http://www.nu.nl/cd-recensies/2087248/the-asteroids-galaxy-tour---fruit.html

http://tinyurl.com/6j793or

http://prettymuchamazing.com/music/the-asteroids-galaxy-tour-fruit-album-review

Delicate Steve

Hey bloggies,

Ik was eigenlijk niet van plan twee dagen achter elkaar te bloggen, maar ik ben zo enthousiast over deze muzikant dat ik het meteen met jullie wou delen!
Het is nagenoeg zang-loze muziek, maar dat is ook helemaal niet nodig! De muziek bruist namelijk van de extatische energie uit de jaren '70, die je aan grotere namen zoals Yes en 10cc doet denken.

Ik ben er he-le-maal weg van, en jullie zullen dat binnen no-time ook zijn, want deze boy wonder maakt heerlijke muziek.

Delicate Steve!

Toevallig is deze tweede band ook vernoemd naar de gitarist en schrijver van de muziek, de jongen waar we het over hebben is Steve Marion, een 23 jaar oud, multi-instrumentaal wonderkind.
Op het album Wondervisions, welke hij in zijn ouders' huis geschreven en opgenomen heeft, speelt hij op meer dan 40 instumenten, hoewel het album maar twee kern-instrumenten heeft; De muziek bestaat vooral synthesizer en gitaar. Wondervisions staat vol met prachtige slides en meerdere double-guitar build-ups, wat een prachtig effect geeft- daarnaast wordt er in elk nummer rustig de tijd genomen om naar een heerlijke groove toe te werken. 

Ik wil jullie graag een genre geven, maar dat kan gewoon niet; soms lijkt het bijna psychadelic, soms lijkt het afro-pop. Het ligt er maar aan hoe je het luistert, all-in-all het blijft geweldig!

Blijf rustig zitten, doe je ogen dicht, geniet van deze prachtige muziek, hier is Delicate Steve!

En hier nog wat album-recensies:

http://www.ekaya.nl/2011/02/14/review-delicate-steve-wondervisions/

http://www.slantmagazine.com/music/review/delicate-steve-wondervisions/2371

http://www.spin.com/reviews/delicate-steve-wondervisions-luaka-bop

Hanni El Khatib

Hallo lezers,

Jullie kennen me misschien wel van mijn andere blog, over creativiteit.
Ik begon zonder direct doel te bloggen en hoopte in de loop van mijn blogger-carrière een leuk onderwerp te vinden om over te bloggen.
Dat is me gelukt; ik ga jullie wat heerlijke muziek voorschotelen van bandjes die jullie waarschijnlijk nog niet kennen!

Een goed begin is het halve werk, dus om te beginnen..

Hanni El Khatib!

Met een Filippijnse moeder en een Palestijnse vader verwacht je waarschijnlijk niet dat hij in San Francisco opgroeide als echte Californische tiener, hij was vooral bezig met skateboarden en luisterde naar Amerikaanse muziek uit de sixties en seventies.

Muziek bleef in eerste instantie een hobby, iets wat hij naast zijn werk bij het skatemerk HUF deed, maar dat veranderde al snel.

In 2010 bracht hij, samen met jeugdvriend en drummer Nicky Fleming, zijn eerste singles uit: "Dead Wrong" en "Build. Destroy. Rebuild."
Hij beschrijft zijn muziek als "Alsof je door een trein geramd wordt- hard, snel en ruig."

Dat mag ook wel, met muzikale invloeden van garage rock, doo-wop en blues, die je overigens duidelijk terug hoort.
Hanni El Khatib heeft niet genoeg tijd gehad om zijn gehele sound aan ons te laten horen, zijn eerste album "Will the Guns Come Out" heeft namelijk maar een speeltijd van 32 minuten, dat is maar goed ook, want na 32 minuten zó hard springen ben je dan ook helemaal kapot!

Ik houd jullie niet langer in spanning, crank up the volume, hier is Hanni El Khatib!

Nog even wat recensies:
http://www.goddeau.com/content/view/9578

http://www.guardian.co.uk/music/2011/aug/16/new-band-hanni-el-khatib

http://www.npr.org/2011/09/17/140513834/hanni-el-khatib-hoop-dreams