GEM

Lieve mensjes,


Het is maandag, dé dag om even lekker rustig te bekijken wat je nog allemaal gaat doen in het weekend. Even relaxed zitten en alles van het afgelopen weekend proberen te herinneren. Dé dag om te genieten van heerlijke muziek.

De lezers die me op Twitter volgen of op Facebook hebben, weten misschien wel wat het bandje van vandaag is, ik ben er namelijk afgelopen vrijdag naartoe geweest.

Vandaag on display..

GEM!

Zoals ik al zei, ik heb ze afgelopen weekend op zien treden, in Merleyn (Nijmegen). Ik stond vooraan, maar dat was niet dichtbij genoeg. De zanger, Maurits, stond heerlijk te dansen en de rest van de band had een heerlijke groove te pakken. Een band die geniet van haar optreden is hartstikke leuk om te zien; de sfeer komt veel beter over dan bij een gig waar de band er eigenlijk geen zin in heeft. Niemand in de zaal stond stil,   iedereen was dromerig op de beat aan het dansen en mee aan het zingen. GEM is geen pogo-band, hun nummers zijn veelal rustig en dromerig. De sensatie, hemels. Genieten op een heel nieuw niveau.

Deze leuke indieband heeft al best wat meegemaakt, na hun ontstaan in 2003 hebben ze al snel bekendheid opgedaan; in het zelfde jaar mochten ze namelijk al in het voorprogramma van The Libertines spelen. Een jaar later speelden ze al op Noorderslag en hadden ze hun eerste album, Tell Me What's New, opgenomen en uitgebracht. 

Hierna heeft de band een dipje gehad, er is twee jaar niets uitgebracht, het succes leek op te zijn en de band begon uit elkaar te vallen, GEM verloor de helft van haar bandleden. De drummer en één gitarist. Maurits is een vechter, hoewel het door zijn hoofd heeft gespookt, stopte hij niet met de band. Het gebrek aan succes zou volgens Maurits ook een rol hebben gespeeld, zo zei hij: “Als ze er een hypotheek van hadden kunnen betalen dan waren ze denk ik wel gebleven. Niets ten nadele van hen, maar in Nederland hebben muzikanten sowieso snel de neiging om ergens mee te stoppen."

Na regen komt zonneschijn, er is inmiddels een nieuwe gitarist en een nieuwe drummer- én wat voor een! Gewoon even niemand minder dan Bram Hakkens, drummer van onder andere Dazzled Kid en Kyteman.

Je raad het al, dat zit weer helemaal goed! Hun nieuwe album, Hunters Go Hungry, is dan ook een prachtalbum, zo'n heerlijk stukje muziek, dat iedereen kan waarderen.

Genieten van je maandag. Je dacht dat het niet mogelijk was, maar dat is het zeker wel; hier is.. GEM!

Nicolas Jaar

Peek-a-boo!

Het is vrijdag, het is weer weekend, mijn favoriete tijd van het jaar!
Vrijwel iedereen gaat uit op een vrijdag en daar hoort natuurlijk muziek bij; wat is een avondje stappen zonder goede muziek?

Jullie vroegen mij of er misschien een Electro-artiest on display kon komen, natuurlijk kan dat! 

Ben je al klaar voor je weekend? Ik hoop het, want hij begint nu!

Ladies and gentlemen..

Nicolas Jaar!

Met de naam Nicolas Jaar had je misschien verwacht dat het een Nederlandse artiest was, maar dat is niet zo; hij is namelijk Amerikaans/Chileens. Nico is geboren in 1990- Waarom is dat interessant? Nou, hij is pas 21 en hij reist al de hele wereld over! Dat is eens wat anders dan een David Guetta die er dertig jaar over doet om door te breken, of niet?

Zijn muziek is zó eigen, je hoort duidelijk invloeden van muziek uit de Chileense cultuur terug; Chileense muziek lijkt een beetje op Spaanse muziek, dat is misschien een beter indicatie. Nicolas weet ook hoe hij een bass moet gebruiken, niet om een BPM van over ninethousand te halen, maar om de groove van de muziek te vormen. De melodieën zijn met gevoel voor dynamiek aangebracht, je merkt gewoon dat je weet wat hij doet- het lijkt dan ook meer op een elektronisch ensemble van een band, dan op de echte echte electro zoals we hem vandaag de dag kennen. De sound heeft zelfs een jazzy gevoel, zo hoor ik bijvoorbeeld geen saxofoon terug, maar voel ik hem wel- Het alles zorgt voor een rare mix tussen dansen en huilen. Prachtig! 

Anders bekeken, hij wil niet per definitie muziek maken voor DJ's, maar ook voor mensen die niet naar electro luisteren. Hij wil je vangen in zijn emotie. Dat lukt hem aardig goed, want hij heeft mij er als fan bij.

Electro met gevoel, een ritmische melancholie. Hier is.. Nicolas Jaar!

Noah and the Whale

Goedenavond,

Jullie kennen ze misschien al wel, aangezien ze al op Lowlands '11 te vinden waren- ik vind gewoon dat ze niet genoeg erkenning krijgen. Daarnaast is folkpop de nieuwe sex en deze band heeft dat zeker door. 

Deze post is ook een beetje persoonlijk, het nummer Give It All Back heeft namelijk een hoge emotionele waarde voor me; voor mij is het een muzikale vertaling van hoe ik en Jorick in het leven staan. Tegen de mainstream in durven zwemmen. Niet om aandacht te krijgen, maar om onszelf te zijn.

Snel over op de orde van de dag, anders word ik nog emotioneel. 

De band van vandaag is..

Noah and the Whale!

Een band met een verhaal achter hun naam; het is namelijk een samenstelling van hun favoriete film, The Squid and the Whale, en de naam van de regisseur, Noah Baumbach. Ik vind het altijd leuk als een band iets te vertellen heeft als er naar het ontstaan van de naam gevraagd wordt, máár uiteindelijk draait het toch om de muziek. 

Noah and the Whale is een Engelse indiefolk/folkpop band, opgericht in Twickenham (een wijk in zuid-west London) en bracht in 2008 haar eerste album uit: Peaceful, the World Lays Me Down. Een album dat het tot de vijfde plek in de UK Album Chart schopte en veel positieve recensies heeft gekregen. Hun tweede album, First Days of Spring, is anders; de band had aanvankelijk een zanger én een zangeres, totdat Laura Marling, de zangeres, besloot de band te verlaten om aan haar solo-carrière te werken. Het is niet leuk om een bandlid te verliezen, maar het heeft de band geprikkeld om van hun originele sound af te stappen. Kortom, de sound die Noah vandaag de dag heeft is er uit voort gekomen.

Wat me heel erg opvalt is het belang van de lengte die de nummers hebben; je merkt dat vooral de drie-minuten-liedjes het goed doen, het is een band die het niet moet hebben van de solo's. Niet dat de solo's slecht zijn, zeker niet; er zit vaak een prachtige opbouw in.Toch draait de band op de prachtige melodieën, die je zeker na zal blijven neuriën, samen met de romantische, emotionele teksten over gevoelige liefdesverhalen.

Single, gehuwd, kapot van liefdes verdriet- het maakt niet uit, iedereen kan zich met deze prachtmuziek verbinden. Hier is.. Noah and the Whale!

Broken Bells

Hallo indierackas,

Een vriendin van me, Renée Thierij (verantwoordelijk voor mijn post over Ratatat) , kwam heel enthousiast naar me toe met dit bandje, ze dacht dat het misschien wel leuk was voor mijn blog. Ik vond het geweldig dat er mensen naar me toe komen met nieuwe bandjes, dus ik zette meteen een Spotify playlist van ze op. Wauw!

Het eerste wat me op viel was de geweldige albumcover, het heeft iets unieks. Ik kan niet uitleggen wát dat precies is, maar ik vind het geweldig.

Lampion of geen lampion, ze staan on display..

Broken Bells!

Neem een indie-gitarist en een kick-ass producer, stop ze samen in een band en roer het twee minuten goed door. Veel meer is er niet nodig om een geweldig two-man-band neer te zetten. Dat dachten producer Danger Mouse (Gorillaz, The Black Keys, Jack White) en James Mercer (The Shins) ook. De twee ontmoetten elkaar in 2004 op het Roskilde Festival in Denemarken, waar ze erachter kwamen dat ze fans van elkaars werk zijn. Het heeft daarna nog vier jaar geduurd voordat Broken Bells was ontstaan.

Hoewel ze al vanaf 2008 in het geheim in Danger's studio op aan het nemen waren, is het project pas eind 2009 bekend gemaakt. In Februari 2010 trad de band voor het eerst op, aangevuld door Nate Walcott, Nik Freitas, Jonathan Hischke en Dan Elkan wordt de tour-band gevormd.

De muziek is het beste te beschrijven melodieus, maar toch experimenteel. Dit hoor je al meteen terug bij de intro van het eerste nummer op het album, The High Road, welke ook als single uit is gebracht. Het nummer geeft heel erg de sfeer van het album weer; een beetje dromerig, iets unieks en iets heel eigen. Je hóórt gewoon de gitarist's indie-mentaliteit en Mouse's laid-back persoonlijkheid terug in de muziek, iets wat ik nog nooit zó erg heb teruggehoord. Luister het maar, je begrijpt wat ik bedoel.

Muziek met persoonlijkheid, hier is.. Broken Bells!

Lucy Rose

G'day, mates!

Lang leve vrije dagen, ik heb eindelijk weer genoeg tijd om te bloggen, jullie kunnen dus zeker een paar leuke posts verwachten de komende tijd!

Ik vond dat het eens tijd was voor wat vrouwelijk schoon, maar ja- schoonheid vergaat. Goede muziek gelukkig niet.

Vandaag on display- een ginger met verdomde veel soul, een vrouw waar we nog veel van gaan horen..

Lucy Rose!

Deze Britse schoonheid (én singer/songwriter) is geboren in het Engelse Warwickshire, misschien beter bekend als de geboorteplaats van William Shakespeare. Het zal wel met de plaats te maken hebben, want ze zijn alle twee verschrikkelijk poëtisch. 

Lucy heeft al eens de vrouwelijke vocalen verzorgd voor de Bombay Bicycle Club albums Flaws en A Different Kind of Fix. Op achttien jarige leeftijd verhuisde ze naar London, waar ze met verschillende muzikanten begon te experimenteren en op te treden, via-via kwam ze hierdoor in contact met de frontman van Bombay Bicycle Club, Jack Steadman. Van het een kwam het ander en Lucy werd gevraagd te zingen op twee van hun albums, die ik al eerder genoemd had. 

Alhoewel Lucy vaak met een band speelt, is Björn Âgren haar enige constante bandlid, de anderen worden eens in de zoveel tijd vervangen. 

Mevrouw Rose heeft pas nog een derde single opgenomen, het is nog onbekend welk nummer het is geworden. Haar andere twee singles zijn wél al uit: Middle of the Bed en Scar. Jack Steadman verzorgt hiervan de achtergrondzang, dat is zijn manier om haar te bedanken voor haar hulp op zijn albums.

Haar betoverende stem die vooral rauw klinkt, maar toch verrassend zuiver kan zijn, gecombineerd met prachtige, poëtische teksten, een vleugje humor en folkpop instrumentals zorgen voor een heel eigen, heerlijk stukje muziek. Ik ben er al helemaal weg van, nu jullie nog! Hier is.. Lucy Rose!

 Lucy Rose by Black Book Management 

Heb je nog niet genoeg gelezen na deze lange post?
http://citylifers.co.uk/lucy-rose-melodica-melody-and-me-bombay-bicycle-club-live-review/

http://www.clashmusic.com/feature/ones-to-watch-lucy-rose

http://www.meplusonemusic.co.uk/reviews/lucy-rose-%E2%80%93-middle-of-the-bed-single-review